Ik werd er blij van. Met de dag knapte het huis op maar vooral knapte ik zelf op.
Na verloop van tijd verslofte het. Ik kreeg een nieuwe baan, had allerlei nieuwe bezigheden, er gebeurde thuis vanalles en het opruimen raakte in het slop. En langzamerhand vormden zich weer rommelplekken in huis. Oh, zet dat maar even daar neer en doe dat maar even in die kast, dat ruim ik later wel op. Tot de kasten en plekjes waar je zooi makkelijk kan stallen vol begonnen te raken en de spullen me niet alleen letterlijk maar vooral figuurlijk in de weg begonnen te staan.
En nu, zo aan het eind van het jaar, heb ik besloten dat ik me weer op het opruimen ga storten. Ik las het boek van Marie Kondo, las ook haar tweede boek. Ik wandelde wat door bloggersland langs andere opruimers en deed inspiratie op. En ik spoorde mijn kids aan om de kast in de woonkamer waarin zij allebei een plank voor hun spullen hebben maar al maanden niets meer mee doen leeg te maken zodat daar spullen van manlief die vaak door de kamer zwerven gestald kunnen worden.
En ik startte een nieuwe blog, deze blog. Om mezelf te motiveren, terug te kunnen lezen wat ik heb bereikt en als "stok" achter de deur. En hoe gek het ook klinkt, ik heb er wel weer zin in. Want ik weet nog heel goed hoe blij ik er de vorige keer van werd.
Het zal anders zijn dan vorige keer. Ik heb minder tijd, ons gezin functioneert op het moment door omstandigheden anders dan voorheen en ik heb zelf vooral minder energie. Maar wat Marie Kondo kan, dat kan ik ook, maar dan wel op mijn eigen manier, in mijn eigen tempo.
